رهبر فرزانه انقلاب اسلامی ایران


                        روایت های خواندنی از خاطرات رهبر انقلاب در دوران ریاست
                        جمهوری


                هاشم طالب ، مسئول خبرنگاران حوزه دولت نهاد ریاست
                        جمهوری-که به تازگی بعد از 24 سال خدمت ، بازنشسته شده
                        است- در گفتگو با روزنامه "جام جم" به بیان بخشی از خاطرات
                        جذاب و خواندنی خود پرداخت که به جهت زیبایی و گیرایی این
                        خاطرات ، توجه خوانندگان را به گوشه هایی از این خاطرات
                        جلب می نماییم.
           طالب در خصوص شروع کارش در نهاد ریاست جمهوری گفت: مقطعی
                        که ما شروع کردیم ، از نظر امنیتی زمان بدی بود. هفتم تیر،
                        هشتم شهریور، ترور شخصیت ها، ائمه جمعه و حتی مردم ،
                        انفجارها و این که حضرت آیت الله خامنه ای از بیمارستان
                        آمدند ریاست جمهوری جو عجیب و خاصی را ایجاد کرده بود؛
                        چنانچه دفتر رئیس جمهور، منزل ایشان و تشکیلات اداری ریاست
                        جمهور در یک ساختمان خلاصه شده بود. (ساختمان قرمز)،
                        بنابراین تردد خبرنگاران خیلی با مشکل مواجه و با دید
                        امنیتی بسیار شدیدی آمیخته بود و ما هم از روابط عمومی
                        چیزی نمی دانستیم.
                        وی ادامه داد: معلم بزرگ ما برای سامان دادن کارهایمان شخص
                        آقا بودند. جالب است بدانید بچه های تیم حفاظت هم از آقا
                        یاد می گرفتند که باید چگونه عمل کنند. حتی در موردی که من
                        با یک خبرنگار برخوردی داشتم ، ایشان بشدت برآشفته شدند و
                        گفتند معنی ندارد. شما باید همواره طرفدار و حامی
                        خبرنگاران باشید.
                        طالب در این مصاحبه اظهار داشت: با گذشت زمان ، رابطه ای
                        که میان آقا با خبرنگاران برقرار شد تا هنوز هم کم نظیر
                        است. ایشان بلااستثنا با همه مطبوعات ، مصاحبه های اختصاصی
                        داشتند و این اتفاق پس از آن مقطع هرگز نیفتاد. آقا در عین
                        حال همواره تاکید می کردند که تشکیلات نباید عریض و طویل
                        بشود. یک روابط عمومی داشتیم با حداکثر 10نفر نیرو و الان
                        همان مجموعه با همان کارها به چند معاونت و ده دوازده تا
                        اداره کل ، هر کدام با دهها نیرو تبدیل شده است.دوران
                        بسیار شیرینی بود، اما با ظلمهایی در حق رئیس جمهور نیز
                        همراه بود.
                        این مسئول سابق روابط عمومی ریاست جمهوری در مورد وضع
                        زندگی آیت الله خامنه ای در دوران ریاست جمهوری گفت: ایشان
                        با خانواده تا مدتها در یک اتاق درون مجموعه اداری زندگی
                        می کردند. همسر رئیس جمهور وقتی از خانه بیرون می آمدند در 
            واقع وارد قسمت اداری می شدند. حتی بعد که ریاست جمهوری به
                        ساختمان سفید منتقل شد، ایشان در اتاقی چسبیده به دفترشان
                        زندگی می کردند و فرزندان آقا واقعا حالت زندانی داشتند؛ 
             اما بعدها یعنی 4سال پس از شروع ریاست جمهوری پشت ساختمان
                        نخست وزیر 2خانه هر یک به مساحت حدود 100مترمربع پیش بینی
                        شد که در یکی رئیس جمهور و دیگری نخست وزیر با خانواده
                        زندگی می کردند.
                        تا آن موقع آقا اجازه نداده بودند منزلشان مفروش باشد و آن
                        اتاق پوشیده از موکت بود، اما دوستان تلاش کردند آن منزل
                        را مفروش کنند که همچنان آقا اجازه ندادند و فرشها جمع شد.
                        وی در ادامه خاطراتش به بیان داستانی از سفرهای استانی
                        رهبر معظم انقلاب در دوران ریاست جمهوری پرداخت و گفت: سال
                        1363در سفر چهارمحال بختیاری در مسیری که با بالگرد طی می
                        کردیم ، یک آبادی دیده می شد که آقا گفتند در این روستا
                        بنشینیم.
                        بعد فهمیدیم اسم این روستا سرآقا سید است و هرگز طی سالها
                        محور ارتباطی با شهر نداشته است و ساکنان روستا تا آن روز
                        رنگ شهر، ماشین و... را ندیده بودند. بالگرد که نشست مردم
                        اول ترسیدند و بعد نزدیک شدند.
                        از محل فرود باید یک دره سنگلاخ را طی می کردیم تا به
                        روستا برسیم. مردم روستا آمدند و گفتند بیایید کول ما تا
                        برویم. خب ما استنکاف کردیم. بعد مردم روستا روی زمین
                        خوابیدند تا پای کسی روی سنگلاخ نباشد و از روی بدن اینها
                        عبور از دره انجام شود و آقا اعتراض کردند که چرا شما این
                        کارها را انجام می دهید و یکی از مردم گفت سالها پیش
                        (معلوم شد پیش از انقلاب) بخشداری به آنجا رفته و از آنها
                        خواسته وی را کول کنند.
                        وی افزود: بعد ما فهمیدیم آنها متوجه نبودند که رئیس جمهور
                        به روستایشان آمده و احترامی که می گذاشتند به دلیل سیادت
                        و روحانیت آقا بوده است. آقا در روستا روی زمین نشستند و
                        زمانی طول کشید که اهالی صندلی ای را که ظاهرا تنها صندلی
                        موجود در روستا بود آوردند.
                        آقا پرسیدند چه مشکلی دارید. یکی از آنها گفت بعید است در
                        خصوص مشکل ما شما بتوانید کاری بکنید که آقا گفتند حالا
                        بیان کنید، شاید توانستیم کاری بکنیم و آنها اسم دزدی را
                        بیان کردند. گفتند او 3قاطر آنها را دزدیده است که این
                        بزرگترین مشکل آن روستا بود.
                        فرمانده ژاندارمری همان جا بود که آقا دستور دادند این دزد
                        پیدا شود. یک روز بعد دزد دستگیر شده بود. وقتی آقا قصد
                        داشتند روستا را ترک کنند، مردم گفتند یک خواهش دیگر هم
                        دارند و گفتند چند زوج در روستا هستند که ده پانزده سال
                        است با هم زندگی می کنند و چون عاقد نداشته ایم آنها عقد
                        نشده اند و شما برایشان خطبه عقد بخوانید.
                        آقا فرمودند همان لفظ ایجاب و قبول که جاری شده عقد هم
                        جاری شده و مشکلی وجود ندارد. یکی از روستایی ها در میان
                        خبرنگاران آمده و گفته بود که دخترم بزرگ است و خانه ندارم
                        و اگر به این آقا بگویم مشکل حل خواهد شد؟
                        ما گفتیم با چقدر می توانی خانه بخری. گفت پولش نمی رسد و
                        بعد از اصرار ما، در نهایت گفت هزار تومان ، که بچه ها
                        نفری 100تومان ، 200تومان جمع کردیم و 200تومانی هم اضافه
                        آمد که گفتیم با این هم جهیزیه برای دخترت تهیه کن.
                        پس از آن سفر، پزشک مقیم، به روستا اعزام و راه احداث و
                        خلاصه آباد شد.
                        طالب در مورد سفر آیت الله خامنه ای به پاکستان گفت: در
                        سفر پاکستان وقتی آقا وارد شهر لاهور شدند اتفاق عجیبی
                        افتاد. همه ما جا خورده بودیم ، حتی خود پاکستانی ها، حتی
                        خود ضیائ الحق که در آن سفر آقا را همراهی می کرد. قرار
                        بود آقا با همراهی رئیس جمهور پاکستان از فرودگاه این شهر
                        به مزار اقبال لاهوری (مسیری به طول فرودگاه مهرآباد تا
                        میدان امام حسین ) بروند و زمانی حدود یک ربع ساعت برای طی
                        این مسیر پیش بینی شده بود، اما طی این مسیر 4ساعت طول
                        کشید، زیرا در آن روز بدون هیچ پیش بینی و تبلیغات و اعلام
                        وسیع قبلی مردم لاهور استقبال عظیم و باشکوهی از آقا
                        کردند؛ استقبالی در حجم همان استقبالی که روز ورود امام
                        (ره) به وطن از ایشان شد.
                        وی ادامه داد: جمعیت در مسیری به طول حدود 15کیلومتر جا
                        گرفته بود و بیشتر اوقات خودروی حامل دو رئیس جمهور را
                        جمعیت روی دست بلند می کرد. دولت پاکستان هراسان شده بود،
                        چون از رئیس جمهور کشوری دیگر چنین استقبال عجیبی شده بود.
                        آنها تا توانستند کوشیدند گروه خبرنگاران ایرانی قادر
                        نباشند این صحنه باشکوه را منعکس کنند. ایراد امنیتی
                        تراشیدند و از این قبیل و اما ما رفتیم یک جیپ روباز را که
                        4نیروی کار کنار آن بودند تصاحب کردیم ، بچه ها فیلم و عکس
                        گرفتند که پخش شد.
                        به خاطر دارم که چندین مرتبه پیش آمد که این جیپ از فرط
                        فشار جمعیت روی دو چرخ راه می رفت. بچه های کیهان ،
                        اطلاعات ، ابرار و ایرنا هنوز به خاطر دارند که مردم لاهور
                        شعار می دادند: درود بر خامنه ای ، مرگ بر ضیاالحق. اوضاع
                        وحشتناک امنیتی به وجود آمده بود، اما لطف و رحمت الهی
                        شامل ما شده بود که جان سالم به در بردیم.
                        طالب در پاسخ به این سئوال که ظاهرا سفارش آقا در زمان
                        ریاست جمهوری این بود که تشکیلات ، عریض و طویل نباشد. آیا
                        این رویه تا آخر دوره دوم ادامه داشت؟ گفت: بله ، دقیقا
                        این رویه مراعات شد. من به شما بگویم که آن زمان فقط یک
                        مسوول در دفتر خودرو، منشی و راننده داشت و او آقای
                        میرسلیم ، مشاور رئیس جمهور بود. در این 8ساله نه اضافه
                        کاری در کار بود نه خودرو و امکانات فراتر از معمول که
                        الان معمول شده است ، در حالی 18ساعت کار می کردیم و ماشین
                        ها هم همه پیکان بود.
                        پیکان هایی که فقط خواجه حافظ شیرازی آنها را هل نداده
                        بود. من و بقیه دوستان برای کارهای اداری از ماشین شخصی
                        خودمان استفاده می کردیم، حتی تردید داشتیم که برای بنزین
                        آن از اداره کوپن بگیریم. من به شما بگویم که اگر در
                        پیشگاه الهی در قبال دریای گناهانم چیزی برای پیشکش داشته
                        باشم همان 8سال خدمت کنار آقاست.
                        پس از آخرین دوره ریاست جمهوری و رحلت حضرت امام (ره) یک
                        دوره کاری 40روزه عجیبی هم داشتیم و آن روزی چند دیدار آقا
                        به عنوان رهبر انقلاب در دیدار با اقشار مختلف مردم بود که
                        در این مدت از اقصا نقاط کشور می آمدند، یک کار شبانه روزی
                        با کمترین امکانات.

 

                        منبع: روزنامه جام جم

نوشته شده توسط دوست در ساعت 17:19 | لینک  |